X FREAK

   กลับมาหลังจากหายหัวไปอีกแล้ว  ^^'  ช่วงนี้กำลังทำหัวข้อวิทยานิพนธ์... ซึ่งเป็นของที่ควรจะทำซะตั้งแต่ชาติที่แล้ว  แต่ในเมื่อชาติที่แล้วยังไม่ได้ทำ  ชาตินี้ตอนนี้เลยต้องมานั่งทำ  ___orz  ก็คงจะมาๆหายๆไปจนซักถึงมกราเลยเน้

   พูดถึงเรื่องที่ทุกคนคงรู้กันไปเรียบร้อยแล้ว  นั่นคือรายการ SONGS ของ NHK ได้นำเสนอประวัติของ GLAY ในวาระครบรอบเดบิวต์ 15 ปี  แล้วหากจะพูดกันถึงจุดเริ่มต้น...  มันก็ต้องนึกถึงหน้าใครคนนึงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้  ไม่ว่าจะอยากหรือไม่ก็ตาม  ที่จริงตอนแรกพอเห็นว่าในรายชื่อเพลงมี "RAIN" อยู่ก็แอบลุ้นแล้ว  แต่ ณ ตอนนั้นแฟนๆลุ้นกันแค่คงจะ "พูด" อะไรเกี่ยวกับโยชิกิบ้าง  ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นมานั่งพูดกันแบบเป็นตัวเป็นตนเป็นคนเป็นๆแบบนี้  นาทีที่อ่านข่าว Sanspo  สิ่งที่รำพึงขึ้นมาก็คือ  "ชีวิตมนุษย์นี่  ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ไม่รู้ว่าจะได้เห็นอะไรบ้างจริงๆ" 

   มันเป็นแบบนั้นจริงๆนะ

   ก่อนอื่น  แปะคลิปก่อน

   ขอพดถึงแบบสรุปสั้นๆนะคะ  ต้องไปทำงานต่ออ่ะ  >0< 

   ขึ้นต้นเป็นเสียงทาคุโร่  พูดถึงการมาแอลเอครั้งนี้ว่า "ผมกับเทรุมาลอสแอนเจลิสเพื่อมาพบกับโยชิกิซังที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้เมื่อตอนที่เดบิวต์  และจริงๆ  การเจอกับโยชิกิซังนี่ก็ห่างหายกันมาถึง 11 ปี"  จากนั้นเทรุก็ว่าตอนนั้นโยชิกิซังช่วยดูแลให้หลายอย่าง  พอทั้งคู่เข้าห้องก็ทักทายกับโย (ดูแอบเกร็งเล็กๆเนอะ)  ตัดภาพเป็นการแนะนำโยชิกิเล็กน้อย  ตบท้ายว่าขณะนี้กำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดคออยู่ที่ลอสแอนเจลิส (แต่เห็นออกงานบ่อยเหลือเกิน)  ตัดมาเป็นภาพและเสียงทาคุโร่  บอกว่าตอนปี 1993 ที่หวังจะเป็นเมเจอร์และยังแสดงในไลฟ์เฮาส์  "โยชิกิซังมาดูพวกผม"  แล้วโยก็พูดถึงตอนแรกที่ได้มีโอกาสสัมผัสกับเกลย์ว่าเธอได้ฟังเดโมเทป  แล้วก็รู้สึกว่าเกลย์มีอะไรที่แตกต่าง  ฟังแล้วเธอยังทักว่า  "ไม่ใช่ว่าเดบิวต์ไปแล้วหรอกเหรอ"  พูดง่ายๆคือเป็นวงที่เธอรู้สึกประทับใจและจำได้  แล้วจากนั้นเธอเลยไปบอกฮิเดะว่ามีวงเจ๋งๆด้วยนะ  ทาคุโร่ก็ว่าจากนั้นฮิเดะก็ไปเล่นด้วย  อาละวาดซะวุ่นวาย (คือแนวฮิเดะเป็นอะไรที่ค่อนข้างทำให้เด็กเรียบร้อยอย่างเกลย์ค่อนข้างตกใจเนะ)  ตัดอีก  คราวนี้พูดกันเรื่องแสดงไลฟ์  ทาคุโร่บอกว่าที่สุดแล้ว  "เกลย์ก็คือไลฟ์แบนด์"  แล้วโยก็ให้ความเห็น (ซึ่งก็เป็นการชื่นชมไปตามประสาของเธอ)  ว่าเห็นตั้งแต่แรกก็คิดแล้วว่าเป็นวงที่เท่แล้วก็ทุ่มเทให้กับการแสดง  อย่างเทรุนี่แหกปากแบบเอาเป็นเอาตายทีเดียว  จะเป็นอะไรมั้ยนั่น?  เทรุเลยว่าทำเต็มที่จนพอเล่นเสร็จเมมเบอร์ต้องเข้ามาถามเป็นอะไรรึเปล่า  แต่ถ้าไม่ทำจนถึงขั้นนั้นมันก็จะรู้สึกว่าแพ้  ยังไงก็ต้องทำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

   นาทีที่ 3.06  เทรุว่าในบรรดาการอัดเสียงทั้งหมดที่เคยทำมา  ที่สาหัสที่สุดก็คือตอนอัดเสียงครั้งแรกที่แอลเอ  เครียดและกดดันมากๆๆๆๆๆ  อยู่ในห้องกับโยชิกิซังสองคน  โยชิกิซังเล่นเปียโนซ้อมเพลงเรนด้วยกัน  เล่นเอาร้องไม่ออกเลยทีเดียว  ตัดมาเป็นเสียงทาคุโร่บรรยาย  เล่าเรื่องเพลง "RAIN" ว่าแต่เดิมมันเป็นเพลงที่ชื่อ "Julia"  แล้วโยก็มาช่วยแต่งโน่นเสริมนี่จนกลายเป็นเรนขึ้นมา  ตลอดระยะเวลา 15 ปีมานี้  เพราะรู้สึกว่าไม่สามารถก้าวข้ามการอะเรนจ์ที่โยชิกิซังทำไว้ได้  เลยแทบจะไม่เล่นเพลงนี้ในไลฟ์เลย

   นาทีที่ 3.49  ทาคุโร่พูดถึง "RAIN" ว่าถึงจะผ่านมา 15 ปีแล้ว  ก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นเพลงที่สวยงามมากทั้งเมโลดี้และเนื้อเพลง  โยเสริมว่าเดิมมันก็เมโลดี้ (ดี) อยู่แล้ว  (หมายเหตุ  เมโลดี้เป็นของทาคุโร่  ส่วนเนื้อร้องเห็นได้ชัดว่าโยมีส่วนอยู่เยอะมาก)  ทาคุโร่ก็ว่าตัวเองมีความรู้สึกซับซ้อนกับเพลงนี้  คือมันก็เป็นเรื่องศักดิ์ศรีด้วยส่วนนึง  แต่ที่สุดแล้วก็คิดว่า  "ดีจริงๆที่ได้เดบิวต์ด้วย RAIN"     

   ตบท้ายด้วยการร้องเพลงเรน "ด้วยความรู้สึกขอบคุณ" (ต่อคนในรูป  ซึ่งก็คือ...)

   จบ

   อะฮะฮะฮะ.... 

   ชีวิตคนเรานี่ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะได้เห็นอะไรบ้างจริงๆเนอะ  ^^'  เอาแค่ซัก 3 ปีก่อน  หากมีใครมาบอกว่าจะมีวันนี้เราคงฮากลิ้ง  ความแน่นอนคือความไม่แน่นอนจริงๆ

   ไหนๆก็ไหนๆ  เรื่องที่ออกรายการนี้  หากดูเผินๆก็อาจเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องมาคุยย้อนความหลังกันธรรมดาๆ  แต่จริงๆแล้วระหว่างสองฝ่ายนี้เขามีเบื้องลึกเบื้องหลังกันมาอยู่  เมื่อก่อนตั้งใจว่าจะไม่พูดถึง (ในที่แจ้ง  แต่ในที่ลับใครถามมาก็ตอบน่ะนะ  55)  แต่ในเมื่อเจ้าตัวเขา "คืนดี" กันได้แล้วก็ขอพูดถึงหน่อยละกัน  อย่าเคืองกันเน้  เจ้าตัวเขาดีกันแล้ว  นึกซะว่าอ่านขำๆละกัน

   ส่วนตัวแล้วเราว่าการพบกันครั้งนี้เป็นการเคลียร์เรื่อง (หรือ "ชำระพงศาวดาร") ที่เคยมีคำอธิบายมาชุดหนึ่ง (ฉบับปรับปรุงแก้ไขแล้ว  ไม่ใช่ฉบับแรกสุด)  ซึ่งพอเวลาผ่านไป  จะด้วยประสบการณ์และอายุที่มากขึ้น  หรือเงื่อนไขแวดล้อมเปลี่ยนแปงไปจากเดิมก็ตาม  แต่เอาเป็นว่าคำอธิบายเหตุการณ์ชุดเดิมนั้นไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป  หรือไม่อาจปล่อยให้ใช้ต่อได้อีกต่อไป  ในการนี้เลยมีการ "อธิบาย" ใหม่  เกี่ยวกับประเด็นที่แอบ controversial อยู่ไม่น้อยทั้งในหมู่แฟนเอ็กซ์และแฟนเกลย์  นั่นคือ

   1) ความขัดแย้งระหว่างโยชิกิกับเกลย์  -  อันนี้เป็นประเด็นซุบซิบกันมานาน  ซุบซิบว่าอะไรบ้างนั้นเชื่อว่าเราๆเหล่าแฟนานุแฟนทั้งหลายก็น่าจะเคยได้ยินกันมาอย่างน้อยก็ 1 เวอร์ชั่น (มีหลายเวอร์ชั่นมาก  ไม่พูดในที่นี้  เพราะเชื่อว่าน่าจะรู้ๆกันบ้างอยู่แล้ว)  แน่นอนว่าความจริงเป็นยังไงนั้นยากจะรู้  เพราะเจ้าตัวเขาไม่ได้มาตบตีกันให้เราเห็น  แต่ที่เห็นและรู้แน่ๆก็คือเกลย์ออกจากสังกัดแพลตินัมของโย  หลังจากนั้นต่างฝ่ายต่างดูไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก (ส่วนเรื่องเล็กๆน้อยๆประเภทมีพูดถึงกันนั้นขอสงวนปากคำ  อยากรู้ก็ลองสืบเสาะเอาเน้)  ชัดเจนมากตอนงานฮิเดะซัมมิต  จริงอยู่ว่าในเมื่อเจ้าตัวเขาไม่ได้มาตบตีกันให้เราเห็น  จะเหมาว่าเขาทะเลาะกันไม่เผาผีก็อาจเป็นการสรุปที่มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหน่อย (เหรอ?)  แต่แล้วคราวนี้เราก็ได้รับคำยืนยันจากเจ้าตัวคือทางฝ่ายเกลย์ว่า  "ไม่ได้เจอกันมา 11 ปี"  11 ปี...  สิบ-เอ็ด-ปี  อืมมม  รู้สึกจะเป็นปีที่ "นั่น" นี่นะ  อย่างไรก็ดี  ที่ชัดเจนกว่าคือคำนี้ของทาคุโร่ที่ลงใน Sanspo (http://www.sanspo.com/geino/news/091020/gnj0910200508004-n2.htm)  "การที่พวกผมแยกตัวออกมาอาจสร้างความวุ่นวายให้  อาจทำให้โยชิกิซังรู้สึกแย่ด้วยก็ได้  ผมอยากขอโทษมาตลอด  กลัวที่จะเจอด้วยครับ"  อืมม...  ชัดเจน

   2) ว่าด้วยฮิเดะและประวัติศาสตร์เกลย์  ก่อนหน้านี้เกิดประวัติศาสตร์ฉบับแก้ไขปรับปรุง (เพราะมันเคยมีฉบับก่อนหน้า) ของเกลย์ขึ้นชิ้นหนึ่ง  เนื้อหาสามารถสรุปได้ว่าแก้จากต้นฉบับที่เดิมเขียนไว้ในแนวว่าเกลย์เป็น "เด็กโยชิกิ"  ให้กลายเป็น  "โยชิกิเป็นเพียงเจ้าของค่าย  ส่วนคนที่เจอเกลย์และคอยดูแลเกลย์จริงๆคือฮิเดะ (ดังนั้นผู้มีพระคุณที่แท้จริงของเกลย์คือฮิเดะ ไม่ใช่โยชิกิ) ต่างหาก"  แล้วก็ปรากฏว่าในรายการนี้เกิดการ "ชำระ" ใหม่  คือกลายเป็นโยชิกิที่ค้นพบและดูแลเกลย์  ไม่ใช่เป็นแค่เจ้าของค่ายที่ออกซีดี (และสูบเลือดสูบเนื้อชาวบ้าน) อย่างฉบับปรับปรุงครั้งก่อนแล้วอีกต่อไป

   3) ประเด็นเรื่อง "RAIN"  อันนี้ไม่รู้ว่ารู้กันหมดแล้วรึยัง  แต่เผื่อมีใครยังไม่รู้ก็จะขอเล่าเผื่อไว้  เกี่ยวกับเพลงเรนเนี่ย  เป็นที่ร่ำลือกันอย่างกว้างขวางในหมู่แฟนเกลย์ว่า "ทาคุโร่เกลียด RAIN"  ความจริงเป็นยังไงนั้นยังคงเป็นปริศนา  เพราะเจ้าตัวเขาก็ไม่เคยออกปากด่าให้ฟังแบบจะๆ  ข้อเท็จจริงที่รู้นั้นมีแค่ว่า  "RAIN" เป็นเพลงที่ไม่ถูกเอาไปรวมไว้ในอัลบั้มรวมฮิตไหนของเกลย์เลย  และที่สำคัญยังเป็นเพลงที่แทบไม่ถูกนำไปใช้ในการแสดงสด  เรียกว่าหลังจากปี 1994 ที่ออกซิงเกิ้ลเพลงนี้มา  เรนเป็นเพลงที่เกลย์ไม่หยิบมาใช้อย่างแทบจะสิ้นเชิง (ใช้คำว่าแทบจะเพราะไม่ได้เช็ค  แต่อันนี้แม้แต่ตัวทาคุโ่ร่ก็ยอมรับเนะ)  แน่นอนว่าที่ผ่านมาพวกปากหอยปากปูทั้งหลาย (ไอ้ที่เขียนอยู่นี่ก็หนึ่งในนั้นน่ะนะ) ต่างซุบซิบว่าสาเหุมาจาก "ซัมติงรอง" ที่มีกับอีกคนที่ชื่ออยู่ในเครดิตเพลง  ความจริงตลอด 15 ปีที่ผ่านมาเป็นยังไงนั้นยากจะรู้  แต่ในโอกาสนี  ทาคุโร่ก็ได้ให้คำอธิบายใหม่ว่าเป็นเพราะ  "ไม่สามารถก้าวข้ามการอะเรนจ์ที่โยชิกิซังทำไว้ได้"  ฟังระรื่นชื่นหูดีแท้ๆ (พูดจริงไม่ได้ประชดเน้)  ว่าแต่ต่อไปเหมือนมีท่าว่าจะได้ฟังเพลงนี้ในคอนรึเปล่าน่ะ  "โยชิกิซัง" เขาขอไว้ในตอนท้ายด้วยนะ   

   พูดอะไรก็ไม่รู้เรื่อยเปื่อย  ถือว่าไว้อ่านเล่นเพลินๆนะคะ  ยังไงซะเจ้าตัวเขาก็กลับมาหวานชื่นกันแล้ว  ว่าแต่โยชิกิฮิเมะนี่มีอาถรรพ์รึเปล่าน่ะ?  ไม่ว่าชายใดจรลีหนีหายจากเธอไป  สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมางอนง้อเธออยู่ดี  ยังกะคำสาปแน่ะ  น่ากลัวจริงๆ

   อ้อ  ไม่อยากจะพูดแบบนี้เท่าไหร่เลย  เดี๋ยวหาว่าลำเอียงด้วยมีฉันทาคติ  แต่ดูคลิปแล้วรู้สึกว่าโยจจังหน้าเด้งกว่ามากมาย  ^^'  ได้ข่าวว่าอีกสองหน่อนั่นอายุน้อยกว่าหลายปี  ไหงใบหน้าไปก่อนแล้วซะอย่างนั้น  แต่ขอติหน่อยว่ารองพื้นของเจ้าหญิงเธอเข้มเกิน  ยกมือขึ้นมานี่มือขาวกว่าหลายเฉดทีเดียว  แต่เธอยิ้มระรื่นดีนะ  ผิดกับทาคุโร่กับเทรุที่ดูเกร็งหน่อยๆ  ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า  ตอนนาทีที่ประมาณ 4.38 (ที่โยพูดถึงเรนว่าเธอชอบมาก)  สีหน้าของทาคุโร่เหมือนจะร้องไห้ยังไงไม่รู้?  เห็นแล้วนั่งรำพึง  เป็นผู้หญิงแท้จริงแสนลำบาก เป็นผู้ชายยิ่งยากกว่าหลายเท่า หญิงต้องเจียมกายามาแต่เยาว์ "ชายต้องเฝ้าวิงวอนให้หล่อนรัก"  

   เพ้อเจ้ออะไรอีกแล้วไม่รู้  55  พอดีช่วงนี้กำลังนั่งอ่านพวกวรรณคดีอยู่เน้  แล้วเจอกันค่า